Правила за клађење на корнере зависе од приређивача, па их треба проверити пре првог тикета. Ако дође до прекида утакмице, игра на збир корнера најчешће се враћа, изузев када је резултат опкладе већ решен: ако је линија пробијена пре прекида, игра на већи број углавном пролази. Укупан број удараца из угла прати начин игре тимова. Екипа која иде у напад преко крила и убацује обично избори више корнера него екипа која игра кроз средину. Статистика из претходних кола користи, али не гарантује исход, а маржа је често на овим тржиштима већа него на основној игри.
Клађење на картоне мери понашање играча на терену. Најзаступљенија је игра на укупан број картона, на пример преко или испод 4,5. Многе куће нуде такође поене за опомене: жути картон носи десет бодова, црвени картон двадесет пет бодова, док други жути картон који води до црвеног обично се рачуна само као црвени. Картони дати играчима на клупи, стручном штабу или по истеку меча по правилу не улазе у збир. Опкладе на картоне зато захтевају читање правила која важе за ту опкладу.
Жути картони у клађењу зависе више од судије и ривалства тимова него од форме. Градски дерби, меч за опстанак или меч пун дуела најчешће даје више опомена. Судија који често дели картоне подиже просечан број, али исти судија на мирној утакмици може да не покаже ниједан картон. Статистика судије и тимова помаже у процени, али преокрети нису ретки, пошто један црвени картон окреће цео ток меча. Понуда на овим тржиштима често има већу маржу, зато ситна предност играча у процени брзо нестаје.